در دنیای فوتبال که بسیاری از بازیکنان گاهی به خاطر مسائل شخصی یا باشگاهی، از همراهی تیمهای ملی در بازیهای دوستانه تابستانی سر باز میزنند، همچنان هستند کسانی که لباس تیم ملی را یک پاداش بزرگ میدانند، نه یک ریسک. جاش مگنیس، مهاجم تیم ملی ایرلند شمالی، با ۸۲ بازی ملی، در مصاحبهای تأکید کرده است بازی برای کشورش بزرگترین افتخار دوران حرفهای اوست؛ حتی اگر خطر مصدومیت یا آینده باشگاهی در میان باشد.
تجربه و فرهنگ فوتبال ملی برای بازیکنان ایرانی نیز معنای متفاوتی یافته است. سالها پیش شاید برخی بازیکنان ترجیح میدادند به بهانه مصدومیت یا دغدغههای باشگاهی، قید اردوهای تیم ملی را بزنند. اما اکنون، چه برای دیده شدن توسط مربیان و تیمهای باشگاهی داخلی یا خارجی و چه به خاطر احساس افتخار ملی، حضور در تیم ملی برای بازیکنان جوان و باانگیزه یک امتیاز بزرگ شمرده میشود.
نقش مربی در این امر بیتاثیر نیست. مربیانی که هم اقتدار دارند و هم احترام بازیکنان را جلب میکنند، باعث میشوند بازیکنان بین منافع شخصی و ملی تردید نکنند. آنها مرزها را مشخص میکنند و اگر بازیکنی رفتار مناسب نداشته باشد، از ترکیب کنار گذاشته میشود. حاصل این الگوی رفتاری، اتحاد و همدلی بیشتر داخل تیم ملی و پیشرفت در نتایج است.
برای فوتبالیستهایی که هنوز جایگاه ثابتی در باشگاه ندارند یا منتظر قرارداد بهتر هستند نیز بازی در تیم ملی میتواند یک ویترین و فرصت طلایی باشد تا تواناییشان را در سطح بالاتری نمایش دهند. این موضوع برای فوتبالیستهای ایرانی اهمیت بیشتری یافته است، زیرا بازی در تیم ملی دروازهای برای حضور در لیگهای معتبرتر و قراردادهای حرفهای تر است.
در نهایت، برای اکثر بازیکنان حرفهای، شور و اشتیاق پوشیدن پیراهن تیم ملی با هیچ لحظهای در دنیای فوتبال قابل مقایسه نیست. چه در ایران چه در سراسر دنیا، این احساس تعلق به وطن است که انگیزه بازیکنان را برای فداکاری بیشتر و تلاش برای موفقیت تیم ملی دوچندان میکند. بازی برای کشور، نه تنها یک ریسک نیست، بلکه بزرگترین پاداشی است که یک ورزشکار میتواند به دست آورد.
Insert Comment